مهندس کوچولوووو

امروز بیشترین یا شاید تنها چیزی که خوشحالم کرد , خوردن یک دونه از این بیسکویت ها بود .

یکی از بچه های مدرسه ، از همین بیسکویت ها دستش بود ،تعجب کردم ؛ آخه من هرچی دنبالش میگشتم پیدا نمیکردم . نیست اصلا . و آخرین باری که خوردم فکر کنم شهریور پارسال بود .  ازش پرسیدم ، اینو از کجا خریدی ؟ گفت : نمیدونم واسمون آوردن . 

بازش کرد بهم تعارف کرد ؛ فوری یه دونه ورداشتم . بعدش آروم آروم میخوردم تا تموم نشه و مزه اش تا یه چند ساعتی بمونه ؛ و با خودم میگفتم رفتم خونه مسواک هم نمیزنم تا مزه اش نره . 

چیزی نگذشت که گرسنه ام شده بود و ساندویچ امروز مدرسه ، گوشت اردک بود  ؛" گلدینا" واسه ، خودم و خودش ساندویچ گرفته بود ؛ هنوز از گلوم پایین نرفته حس بدی بهم دست میده ، بوی بد ، حس میکنم میخوام بالا بیارم ؛  "گلدینا " میگه : حیلی خوشمزه است بخور کلیه ی گاوه . 

بیسکویته و نیم لقمه ی کلیه ی گاو رو بالا میارم .

---

*:- حیف بیسکویته که خوردم   واقعا حیفش .

*:- "گلدینا " کیست ؟  فرشته ایست که روی زمین زندگی میکند .

ساعت 11:30 شبه ، رد میشم از کنار اتاقش. حس میکنم که صدای گریه میشنوم ، اتاقش تاریکه ، زیر پتو خودش رو مچاله کرده، چرا گریه میکنی ؟ میگه : گریه نمیکنم ؛ پتو رو کنار میزنم و دست میکشم روی صورتش : پس اینها چیه ؟

....

مثل اکثر موقعه ها که خوابه ، بوسش میکنم ، نفس هاش رو تشخیص میدم . نفس هایی که از درس خوندن ، فرار کرده و نفس هایی  که واقعا به خواب رفته رو به راحتی تشخیص میدم .

الان میدونم که کاملا خوابه .

نماز نخوندم ؛ درس نخوندم ؛ استراحت نکردم ، شام ... ساعت 12:45 است .

داداش کوچیکم گفت : حتی تو هم مثل بقیه فرق میگذاری ؛ بین من و اون (داداش اولیم) ، شما همتون اونو بیشتر دوست دارید ، و منو کمتر ...

---

*:- عجیبه این حرف ، نمیدونم حساس شده یا من واقعا فرق میگذارم یا کمتر بودنم باهاش باعث شده .

چیزی که میبینم باورم نمیشود ، به دست های خودم نگاه میکنم ، تکانشان میدهم . به استاد نگاه میکنم ، که در حال صحبت است ؛ امروز بلوز آبی پوشیده ، قد بلند و سیاه پوست ، و درشت اندام ، خیلی خوش اخلاقه ، حدودا 30 ساله اس ، الان چند ماهه که با او کلاس دارم ، چه طور توی این چند ماه متوجه نشده بودم ، نگاهم می کند میپرسد : خانوم ناهید ، سوال دارید ؟ سرم را به چپ و راست تکان میدهم.

با خودم میگویم : اشتباه میکنم ، محاله . یکی ، یکی به بچه ها نگاه میکنم ، همه در حال شنیدن صحبت های استاد هستنند ، شوکه شده ام ، میخواهم وسط کلامش بگویم : استاد ، دستتان چه شده ؟

باورش سخته ، تا دیروز که انگشت ، داشت ، یعنی انگشتان دست راستش همه مصنوعی بودند ؟ تا حالا ندیده بودم دست کسی قطع شده باشه .

صحبت های استاد تمام شده ، با لبخند میپرسد : سوالی هست ؟

از سوال های بچه ها سردر نمیارم ؛ استاد روی صندلیش مینشیند ؛ دست راستش را زیر میز میبرد و دست چپش را روی لپ تاب ؛ نگاهم میکند و بدون شک میپرسد : میدانم سوال داری ، سوالت را بپرس . 

چشم دوختم به دستانش ؛ شارژ را با دست چپ از کیفش بیرون می آورد ، میگویم : نه ، ندارم .

یکی از بچه ها لب تابش را میخواهد به استاد بدهد ، تا استادمشکلش را حل کند ، اما با کدوم دست و انگشتی استاد قرار است آن را بگیرد ؟

پیش دستی میکنم ، در گرفتن میگویم : ببینم ، شاید من بتونم انجام دهم و لب تاب رو به جای استاد ؛ من به دست میگیرم و وسائل میزش را جمع و جور میکنم و جایی برای گذاشتنش باز میکنم ، بدون این که چیزی به رویش بیاورم .

دوست دارم ، که بدانم دست استادم چه شده ؛ تا قبل از این که به آلمان برگردد ، روز آخر ، حتما در مورد دستش ازش سوال خواهم کرد .